Blog > Komentarze do wpisu
Przeczytane

Cztery przygody z tzw. literaturą piękną. Dwie pierwsze przeczytałam bo były na listach "polecanych" 

Zero K Don DeLillo

 

Miała być to " najzabawniejsza, najbardziej erudycyjna i poruszająca powieść Dona DeLillo, jednego z największych amerykańskich pisarzy naszych czasów.

Była dość przewidywalna opowieść o tym, że w naszym życiu nie ma miejsca na śmierć. Na bezludnych stepach w głębi Azji jest ośrodek, gdzie jeszcze za życia można się zamrozić i w tym stanie czekać, aż wpadną na pomysł jak żyć wiecznie. Do tego ośrodka przyjeżdża małżeństwo: ona jest śmiertelne chora, on jej towarzyszy. Aby było rodzinnie, jest z nimi jego syn z pierwszego małżeństwa, typowy amerykański japiszon. To on jest narratorem.

Kosmiczny nastrój ośrodka, propagowana w nim filozofia podejścia do życia i śmierci zrobi na naszym narratorze spore wrażenie i gdy wróci do Ameryki, odciśnie piętno na dalszym jego życiu.  

Sprawnie napisana rozprawka, ale czasami dobry reportaż może czasami dać więcej do myślenia.

 

Podróżowanie z Beniaminem Martin Vopěnka

Dużo sobie po tej książce obiecywałam, Mariusz Szczygieł napisał, że to jedna z najpiękniejszych czeskich powieści... myślałam ze skoro jest to czeska powieść będzie lekko i z dystansem ... I na początku nawet tak było, chociaż sam temat do lekkich nie należał.

Umiera matka tytułowego Beniamina jego ojciec, zabiera go w podróż w Nieznane, jest dobrze sytuowany, więc pieniądze nie stanowią żadnego ograniczenia. Ale że tatuś Beniamina to typowy Piotruś Pan, to świat widziany jego oczami z każdą kartką staje się coraz bardziej nudny. Wprawdzie autor usiłuje temu zaradzić i w drugiej połowie książki nasi bohaterowie napotykają na szereg przeszkód, ale te "ubarwienia" nie czynią tej opowieści ciekawszej, tylko irytującą przez coraz większe oderwanie od rzeczywistości. 


Ulica ciemnych sklepików Patrick Modiano

 

Pierwsza przeczytana przeze mnie książka Patricka Modiano. Chyba nie należy do jego najlepszych, bo ja tak, to albo zawiódł tłumacz,  albo może rzeczywiście warto przemyśleć formułę literackiego Nobla?

Bohater stracił pamięć i krok po kroku próbuje ustalić kim był, kogo znał, co przeżył. Sama opowieść w miło klimatyczna, tyle że tego typu nastój dużo lepiej jak dla mnie tworzy inny noblista Nadżib Mahfuz.  Duża zaleta, to to, że książka nie jest przegadana. Inna sprawa, że na 160 stronach nie jest to trudne.

 

Żeby tak do końca nie narzekać, coś zupełnie nie w moim stylu, ale dające do myślenia

dobra książka

 

Wyspa Sigríður Hagalín Björnsdóttir


Nie przepadam za książkami katastroficznymi, ale ta ma coś w sobie. 

Współczesna Islandia nagle, bez żadnych ostrzegawczych znaków, traci kontakt ze światem.Wszystko działa, ale tylko w obrębie wyspy. Nagle świat wokół przestał istnieć. Wysyłane na zwiad samoloty i statki nie wracają ...

Powoli staje się jasne, że Islandia jest zdana sama na siebie. O tym jak sobie z tym radzi opowiada nam wzięty dziennikarz, jest dobrze zorientowany, zna osoby z rządu. 

Autorka niczym szczególnym nas nie epatuje, nie ma spektakularnych katastrof, nawet wulkany śpią mocnym snem. Najbardziej przerażające w tej książce jest to, że pomijając samo odcięcie od świata, wszystko co potem się w tej książce dzieje, jest wielce prawdopodobne.

środa, 09 maja 2018, ninga

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack URL wpisu:
Komentarze
2018/05/10 05:50:56
Kręcą mnie islandzkie klimaty :)
-
2018/05/14 04:15:53
Modiano mielismy w naszym klubie ksiazkowym, po angielsku nie taka zla. DeLillo przestalam czytac po spotkaniu z nim, bardzo nieprzyjemny czlowiek. Zaczelam Zime Knausgaarda, nie wiem czy przebrne.
Spis moli