niedziela, 26 sierpnia 2018

Wakacje z wnukiem już za mną i pomysłów powakacyjnych mam cały wór. 

Na początek zamówiłam dietę pudełkową - poszłam po bandzie i wybrałam dietę dr. Dąbrowskiej.

Czuję się paskudnie. Myślę, że nie tyle z powodu tej diety ile z powodu odstawienia teiny. Według mnie jestem na normalnym detoxie. W dodatku połamały mnie korzonki. I teraz cierpię, bo na tej diecie nie mogę leków. Na razie się trzymam.

Wracając do wakacji z wnukiem. Na koniec pojechaliśmy na południe. Gdy pociąg stanął w w polu, dopiero po chwili zorientowałam się, że to słynna stacja Włoszczowa.


W Krakowie zupełnie przez przypadek trafiłam na Kazimierzu na fantastyczny hotel: The Secret Garden Hostel

Pokoje pomalowane na pastelowe kolory (każdy inaczej), przytulne pełne poduch i obrazów korytarze, uroczy ogródek przed hotelem.  

Wcześniej idąc przez Planty, wnuk wyhaczył na gablotach niepodległościowych zdjęcia ludzi wiszących na szubienicy i zaczął mnie wypytywać dlaczego, kto itp. Zrobiło to na nim wrażenie. Kilka dni wcześniej na Zamku w Olsztynie widział Wyliczankę Dwurnika. Ale o ile o obrazie łatwo było mówić, o tych zdjęciach nie. Świat zwariował. Kraków pożegnaliśmy idąc na wystawę Historyland - interaktywne, zbudowane z klocków Lego makiety, opowiadające dzieciom o  najważniejszych wydarzeniach z historii Polski. I tak obok makiet najważniejszych krakowskich budowli, makieta Jasnej Góry, Biskupin (polski?), fajnie pokazana bitwa od Grunwaldem


bitwa pod Oliwą, obrona Westerplatte, bitwa pod Monte Cassino - tu uznałam, ze zrobienie z Lego makiety cmentarza, to jednak hardcore.


Na koniec stocznia Gdańska. Jeszcze ze zdjęciem LW.

Podkład tekstowy mocno "dyskusyjny", na szczęście mój wnuk nawet nie próbował zrozumieć. Niedawno czytałam, ze jakaś kobieta porównała obecne współczesne nagłówki gazet z tymi z lat 30-tych. I wyszło jej, że są zaskakująco do siebie podobne. Na tej wystawie miałam wrażenie, że jakbym wzięła do ręki Płomyczek mojej mamy z 1938 roku, też bym znalazła zadziwiająco dużo analogii.

Wawel wnuka nie powalił, chyba inaczej go sobie wyobrażał. W dodatku - czego on już nie zarejestrował - nie mają żadnego pomysłu na turystów. Założenie że zbiory się same obronią jest moim zdaniem błędne, a widoczne na każdym kroku zarządzanie przez chaos, nie ma prawa się dobrze skończyć.

Ale zdobył Wawel i to jest najważniejsze.

Przynajmniej podobała mu się Wieliczka.

Mnie mniej. Też nie mają pomysłu. Nie wzruszają mnie patriotyczno-religijne rzeźby. JPII już jest, ciekawe kiedy LK. Te nowe ostro kontrastują ze starymi, np. z przestrzenną, przedwojenną płaskorzeźbą Ostatniej wieczerzy. 

Do zobaczenia w zaświatach

Wyjątkowo nieudany film

Podobno Do zobaczenia w zaświatach to bardzo dobra książka. Ale pomysł by dużą, wielowątkową powieść "upchać" w dwugodzinny film był trudny do realizacji i reżyser tego nie uniósł.

Francja po pierwszej wojnie światowej. Dwójka żołnierzy, jeden z nich to inwalida wojenny, stara się znaleźć swoje miejsce w powojennym świecie i wpadają na pomysł "złotego" interesu. Dodatkowo motywuje ich możliwość zniszczenia ich dawnego, znienawidzonego dowódcy.

W tym filmie za dużo jest wszystkiego, za wyjątkiem zakończenia. Jest tak beznadziejnie melodramatyczne, że mogłoby go nie być.

W ramach pieniaczenia

W Carefourze na Dworcu Zachodnim przy kasie leżało takie coś:

Zapytałam, czy to oznacza, że Carefour nie tylko opowiedział się po jednej ze stron w warszawskiej kampanii, ale również rozprowadzą tę gadzinówkę? Pani się speszyła, szybko zabrała gazetkę i powiedziała, że to ktoś bez jej wiedzy zostawił.

Może i tak było.

piątek, 24 sierpnia 2018
Przeczytane

Komeda Magdalena Grzebałkowska



To nie jest najlepsza książka Grzebałkowskiej.
Trudno winić Grzebałkowską o to, że nie dotarła to zbyt wielu materiałów o Komedzie. Był mrukiem, nie udzielał wywiadów, nie pisał pamiętników. To co o nim wiemy, opiera się głównie na wspomnieniach innych. A te są od dawna znane.
Z kolei nie przemówił do mnie pomysł zapełnienia tej pustki opisem miejsc, utworów i składów zespołów. Z wywiadów z Grzebałkowską wynikała, że sprawiło jej dużo frajdy odkrycie wielu archiwalnych materiałów, dzięki niektórym z nich mogła wypełnić białe plamy historii polskiego jazzu. Mogę słuchać jazzu, ale jego historia mało mnie interesuje.
Słowem dobrze jest to napisane, ale niczego nowego o Komedzie się nie dowiedziałam.


Kobiety Witkacego. Metafizyczny harem Małgorzata Czyńska  



Bardzo ciekawa opowieść o życiu uczuciowym Witkacego. Bo o ile historia jego małżeństwa i ostatniej kochanki jest dobrze znana, o innych wiemy mniej.
Jak ktoś lubi „plotkarskie’ klimaty polecam.
Warto też zobaczyć zamieszczone w książce zdjęcia jego kobiet – Witkacy był zapalonym fotografem. Ale i na tym polu nie postępował szablonowo i robiąc zdjęcia swoim aktualnym miłością, nie dbał by „dobrze” na nich wyszły.


Człowiek o twardym karku Dariusz Rosiak




Książka z gatunku tych, w których cały czas jak się je czyta,  ma się wrażenie że autor dzieli się z czytelnikiem jedynie ułamkiem swoich przemyśleń.
Historia uratowanego przez polską rodzinę żydowskiego chłopca, Romualda Waszkinela, który o tym że jest Żydem, Jakubem Wekslerem,  dowiedział się w wieku 35 lat. Historia byłaby podobna do wielu innych, gdyby nie to, że  Romuald Waszkinel jest katolickim księdzem. I został nim jako Jakub Romuald Weksler Waszkinel.
Dalsze swoje życie poświęcił próbie połączenia judaizmu z katolicyzmem. Dobrze się nie skończyło. Ani na poziomie zawodowym, ani towarzyskim. Przy czym wiele z jego porażek wynikało nie tylko z samej straceńczej misji ale i z bardzo trudnego charakteru.
Z tym, że są i tacy, którzy kiedyś uważali go za przewrażliwionego, a dziś przyznają mu rację.

Jedziemy autobusem na cmentarz żydowski, a ksiądz Waszkinel cały roztrzęsiony. „Antysemici – mruczy pod nosem – wszędzie antysemici…”. „Gdzie antysemici, proszę księdza, jacy antysemici?”. „Napisy na murach, zobacz, na murach wszędzie napisy. »Jude raus!« i inne takie”. Jedziemy tym samym autobusem, ja siedzę obok niego i nie widzę żadnych napisów. Myślę sobie: „Odjechał kompletnie”. Ale wie pan co? Miał rację. Napisy były. Nie zauważyłem ich. My nie zauważamy, on zauważa. Ja nie zauważam, bo mnie nie dotyczą. Mnie się fajnie jedzie, a on widzi tysiąc zagrożeń w jednej chwili. I u niego to było postępujące. Można by mu pewnie mówić: „Zwariowałeś, stary, wyluzuj, wpadasz w obsesję, jakaś mania cię ogarnia”, ale nie o to chodzi. Te napisy to jest jego prawda. Moja prawda jest taka, że na tych murach żadnych napisów nie było.– No, ale jak w końcu: były czy ich nie było?- Były. Jeździłem potem tą trasą i widziałem antysemickie napisy na murach. Ale on nie umiał zamknąć oczu tak jak my.

Dziennik córki Francois Mitteranda. Mały dobry żołnierzyk Mazarine Pingeot





Mazarine Pingeot to nieślubna córka Francois Mitteranda.
Dorastała w czasach, gdy nawet ci którzy wiedzieli o tym, że małżeństwo prezydenta to fikcja i na co dzień żyje z inną kobietą, niż z tą z którą występuje na czerwonym dywanie, milczeli.
Świat dowiedział się o niej dopiero, gdy miał 19 lat.
Przedtem wiedzieli tylko nieliczni:

Matka zwycięża dzięki swemu uporowi i uzasadnionej wściekłości. A jak było z dziadkiem? Tego nie wiecie. (Zauważcie, że trzeba będzie o to zapytać matkę). Kiedy A., przyjaciel, o którym mowa, wchodzi do ogrodu, trafia na ojca, chodzącego tam i z powrotem z rękami założonymi do tyłu. Jak tam? Parę banalnych słów dowodzących, że nie dzieje się nic nadzwyczajnego. I potem ojciec, w pułapce, rzuca: „Powinieneś wiedzieć, że mam córkę, którą ci zresztą przedstawię”. Otwiera drzwi pokoju, w którym bawicie się z kuzynami. A. odpowiada: „To nie córka. To całe przedszkole”.

Ojciec w jej wspomnieniach jest kimś wielkim. I trzeba przyznać, że taką miał śmierć:

Wasz ojciec stawił czoła wszystkim swoim lekarzom (i swym rodzinom), aby pojechać do Egiptu na tydzień przed śmiercią. Było to zagranie na nosie, którego nie zrozumieli. Jeśli czytają te zdania, będą wiedzieli, że dali się zrobić na szaro. Hotel Old Cataract, pokój z widokiem na Nil: kładł się na szezlongu, aby pożegnać się ze swym krajobrazem i być może przedstawić w królestwie sił ducha. Ciało go już częściowo opuściło, czego jedynym świadkiem była wasza matka, pielęgniarka w dzień i w nocy.

Wspomnienia z dzieciństwa, w tle kampania wyborcza Francois Hollande’a. Historia bajecznie ciekawa. Ale książka jest napisana źle. I chyba nie można zwalić całej winy na tłumacza. Denerwująca jest pisanie w trzeciej osobie, a tego tłumacz nie wymyślił.

niedziela, 19 sierpnia 2018

Przerwa od remontu. Pełny reset.


Dzięki Gumisiowi, który powiedział mi o tym miejscu spędziłam tydzień w Zakątku Mazurskim GIM.  Bardzo fajne miejsce. W pierwszej chwili miejsce nie rzuca na kolana, zwykłe zatopione w lesie domki.

Ale nie tylko dlatego, że cieszą oko takie dyskretne "znaki", jest to miejsce w którym można się dobrze poczuć. 

W lecie są nastawieni na rodziny z dziećmi, innych tam nie było. Sporo fajnych zajęć dla dzieci, dobrze wyposażone boiska place zabaw, siłownia itp. Nie miałam najmniejszego problemu czym zająć wnukowi czas. 

Tylko jeden dzień spędziliśmy poza ośrodkiem - poszliśmy do oddalonego o 5 km Parku rozrywki Bartbo. Mnie zaciekawił labirynt w kukurydzy. 

Na miejscu okazało się, park linowy, to jest coś co mój wnuk lubi najbardziej. Zero lęku wysokości. Tam gdzie nie dosięgał do karabińczyków szedł z instruktorem, ale o tym by zrezygnować, nie było nawet mowy.

Z tym, że nie ma róży bez kolców. Utyłam i to nie mało. Trzy posiłki dziennie w formie szwedzkiego stołu. Wybór porażał. Samo skosztowanie tego co najsmaczniejsze było równoznaczne z ostrym przekroczeniem dziennej normy kalorii. I tak przez tydzień, dzień w dzień ...
Przed nami zwiedzanie Krakowa i Wieliczki. Na razie "zaliczyliśmy zamek w Olsztynie".

Zanim wyjechałam, byłam na wernisażu.

Poszłam, bo kuratorem wystawy jest Tess. Zaskoczyła mnie liczba osób. Może nie tłum, ale naprawdę sporo ludzi. Zdjęcia z lat 60-tych i sprzed kilku lat. Te pierwsze zrobiły na mnie spore wrażenie, te współczesne już nie.

Z jednym wyjątkiem:

Ale to też pewnie i dlatego, że przypomniał mi się pogrzeb Zosi.  I wiem jakie to robi wrażenie w realu.

Z pamiętnika wk ... konsumentki

Na konsumenckim polu odniosłam dwa zwycięstwa. 

W jednym przypadku o mały włos otarłam się o przegraną. Zapomniałam, że w sklepach naziemnych, jeżeli sami z własnej woli nie podarują klientom takiej możliwości, nie przysługuje prawo do zwrotu towarów. A ja kupiłam szczoteczkę do zębów Panasonica, która miała ładowarkę nie sygnalizującą stanu "naładowania". Zorientowałam się o tym po powrocie do domu i jak jeszcze przeczytałam, że jeżeli sprzęt będzie właściwie użytkowany ładowarka "powinna" wystarczyć na trzy lata". poczułam do tej szczoteczki autentyczna wrogość. Na moje szczęście jej nie rozpakowałam i w drodze wyjątku uznano moją reklamację.  

W drugim przypadku, wieczorem napisałam taki mail:  


W tym tygodniu dostałam dwie faktury (mam w Orange komórkę, telefon stacjonarny, Neostradę i kartę). Ale wcześniej ktoś  udzielając przez telefon nie do końca prawdziwych informacji namówił mnie na taryfę Love. Gdy zorientowałam się, że dałam się oszukać i że nie o wszystkim zostałam poinformowana, skorzystałam z prawa do odstąpienia od warunków umowy. Wszystko miało wrócić do poprzedniego stanu, uspokoił mnie powrót Spotify i w tym błogim - i jak się okazało błędnym przeświadczeniu - trwałam do momentu otrzymania faktur. Za lipiec za komórkę policzono mi dwa razy: w fakturze Love i w fakturze za komórkę, ale to podobno zostanie skorygowane w następnej fakturze. Reklamuję, że niejako za karę za to, że nie dałam się skutecznie oszukać przez kogoś kto działał w imieniu firmy Orange i zdążyłam w porę odstąpić od umowy Love, przywrócono mi wprawdzie wszystkie usługi, ale pozbawiano przypisanych do umowy promocji. Ten manewr pozwolił na istotne podwyższenie wysokości abonamentu (o 50%). Na infolinii dowiedziałam się, że to dlatego, że dziś już tych promocji nie ma. Nie przemawia do mnie ta argumentacja:  w moim przypadku nie chodzi o zawarcie nowej umowy, tylko o kontynuowanie starej. W obecnych abonamentach nie ma też Spotify. Podwyższenie abonamentu jest jednostronną zmianą przez Orange zawartej na jesieni 2016 roku umowy. I dzieje się to miesiąc po tym, gdy na własnej skórze przekonałam się, że wielka firma telekomunikacyjna naciąga na usługi w stylu, który do tej pory kojarzył mi się ze sprzedawcami "cudownych garnków". Bardzo podważa to wizerunek firmy. Czy naprawdę za 100 zł, bo tyle więcej zarobi na mnie Orange do listopada 2018 roku, warto tracić wieloletniego klienta.

I z samego rana dostałam sms, że uznali moją reklamację!


A z ciekawostek. Mój synek zrobił właśnie azjatyckie prawo jazdy. Dał zdjęcie od paszportu i został, bez swojej wiedzy, "odpowiednio ubrany".




Archiwum
Zakładki:
Moje druty
Spis moli